SURURİ BALLIDAĞ

Ra­ma­zan Bay­ra­mı yak­la­şır­ken hemen her soh­be­tin bir ye­rin­de aynı cüm­le­yi du­ya­rız: “Ne­re­de o eski bay­ram­lar…” Sanki geç­miş­te bay­ram­lar daha güzel, daha sa­mi­mi, daha be­re­ket­liy­miş gibi an­la­tı­lır. O gün­le­rin öz­le­mi dile ge­ti­ri­lir, bu­gü­nün bay­ram­la­rı­nın eski tadı ver­me­di­ği söy­le­nir.

As­lın­da bu cüm­le­yi biraz dü­şü­nün­ce, için­de başka bir ha­ki­ka­tin saklı ol­du­ğu­nu fark ede­riz. Belki de öz­le­di­ği­miz şey bay­ram­la­rın ken­di­si değil, kendi geç­mi­şi­miz­dir.

Ço­cuk­lu­ğu­muz­da­ki bay­ram­la­rı ha­tır­la­yın. Arife gü­nü­nün te­la­şı, bay­ram sa­ba­hı­nın he­ye­ca­nı… Yeni alı­nan el­bi­se­ler, ba­şu­cu­mu­za konan ayak­ka­bı­lar, sabah er­ken­den kal­kıp bay­ram na­ma­zı­na giden bü­yük­ler… Eve dön­dü­ğü­müz­de öpü­len eller, alı­nan du­alar ve avuç­la­rı­mı­zı se­vin­di­ren bay­ram harç­lık­la­rı… Ma­hal­le­de kapı kapı do­la­şıp şeker top­la­yan ço­cuk­lar, ka­la­ba­lık sof­ra­lar, kom­şu­la­ra ya­pı­lan zi­ya­ret­ler…

Bütün bun­lar ha­fı­za­mız­da öyle sıcak bir yer tutar ki, yıl­lar geç­tik­çe o gün­ler bize daha da güzel gö­rü­nür.

He­pi­mi­zin bel­le­ğin­de can­la­nan ço­cuk­luk­la­rı­mız­dır öz­le­di­ği­miz. Ben bay­ram­lar­da bütün köyü do­la­şır­dım. ( Tokat Cin­ci­fe -Ça­mağ­zı köyü) Top­la­dı­ğım şe­ker­le­ri an­ne­min bana ver­di­ği orta bü­yük­lük­te­ki bir ten­ce­re­de sak­lar­dım. Ha­va­la­rın aç­ma­sıy­la bir­lik­te baş­la­ya­cak olan ço­ban­lık gün­le­ri­miz için güzel bir azık olur­du. onun için bütün köyü bi­lir­dim. Hiç usan­ma­dan bık­ma­dan tek tek do­la­şır­dım ev­le­ri. Bizim za­ma­nı­mız­da para ve­ril­mez­di. Hep şeker top­lar­dık. Ben kö­yü­mün bütün bü­yük­le­ri­ni de bu yüz­den ta­nır­dım. Benim za­ma­nım­da bizim köy yak­la­şık 120 ha­ne­den olu­şur­du. Çok can­lıyl­dı. Tarım ve hay­van­cı­lık çok ya­pı­lır­dı. Kö­yü­müz­de il­ko­kul ve orta okul vardı.

Bay­ram as­lın­da en büyük özel­li­ği zi­ya­ret­tir. Kü­çük­le­rin bü­yük­le­ri zi­ya­ret et­me­si el öp­me­si­dir. Bu ge­le­ne­ği­miz kü­çük­le­rim bü­yük­le­re olan say­gı­sı­nı, bü­yük­le­rin­de kü­çük­le­re olan sev­gi­si­ni ta­ze­ler kom­şu­luk iliş­ki­le­ri­ni daha da pe­şik­ti­rir­di,

Unut­ma­mak ge­re­kir ki bugün ya­şa­dı­ğı­mız bay­ram­lar da ya­rı­nın “eski bay­ram­la­rı” ola­cak­tır. Yıl­lar sonra bu­gü­nü ha­tır­la­dı­ğı­mız­da belki yine aynı cüm­le­yi ku­ra­ca­ğız.
Bu yüz­den bay­ra­mı sa­de­ce geç­miş­te ara­mak ye­ri­ne, onu bugün ye­ni­den inşa etmek ge­re­kir. Sev­dik­le­ri­mi­ze daha fazla zaman ayı­ra­rak, bü­yük­le­ri­mi­zi zi­ya­ret ede­rek, kü­çük­le­ri se­vin­di­re­rek…

Çünkü bay­ra­mın gü­zel­li­ği za­ma­na değil, in­sa­nın kal­bi­ne bağ­lı­dır.

Ra­ma­zan Bay­ra­mı’nın gö­nül­le­ri bir­leş­tir­di­ği, kır­gın­lık­la­rı gi­der­di­ği ve ha­tı­ra­la­rı­mı­za yeni gü­zel­lik­ler kat­tı­ğı bir bay­ram ol­ma­sı di­le­ğiy­le…

*Ha­yır­lı Bay­ram­lar.*