OYA BECERİK

Her gün bir şey öğ­ren­mek, in­sa­nın ken­di­si­ne yap­tı­ğı en büyük ya­tı­rım­dır. Öğ­ren­mek, ha­yat­ta nefes almak gi­bi­dir ve ki­şi­nin ha­yat­ta sağ­lam adım­lar at­ma­sı­na sebep olur. Öğ­ren­mek, mut­lu­luk ve keyif dolu bir ya­şa­mın anah­ta­rı­dır di­ye­bi­li­riz.

Ha­ya­tı bi­le­rek ya­şa­ma­lı­yız; her cüm­le­nin al­tı­nı çi­ze­rek… Ve bu yolda öğ­ren­me­yi, biz­den ay­rıl­maz bir parça ola­rak dü­şün­me­li­yiz. Ne kadar çok bi­li­yor­sak, as­lın­da o kadar do­lu­yuz­dur. Bu şe­kil­de ak­ta­rım ya­pa­rak, pay­la­şa­rak bü­yü­ye­bi­li­riz.

Dil öğ­ren­mek, bir hobi edin­mek ve nice güzel ki­tap­tan bilgi edin­mek; hepsi ken­di­mi­ze kat­tı­ğı­mız to­mur­cuk­lar­dır as­lın­da. Ve ge­le­cek­te fi­liz­le­necek olan da yine bu to­mur­cuk­lar­dır. Te­me­li­ni at­tı­ğı­mız bir dil ya da öğ­ren­di­ği­miz bir hobi, ge­le­cek­te her gün yap­tı­ğı­mız bir alış­kan­lı­ğa dö­nü­şe­bi­lir ve hatta tut­ku­muz ola­bi­lir.

Tut­kuy­la yap­tı­ğı­mız her şey, bize büyük bir ka­zanç ve ba­şa­rı ola­rak dö­ne­cek­tir. Bunun ak­si­ni dü­şün­mek müm­kün de­ğil­dir. Üze­ri­ne emek har­ca­dı­ğı­mız her şey, za­man­la bize en büyük ve­ri­mi sağ­la­yan kay­na­ğa dö­nü­şür. Çünkü me­se­le ne kadar iyi ya da mü­kem­mel olmak de­ğil­dir; me­se­le, sa­bır­la ve tut­kuy­la devam ede­bil­mek­tir.

Tut­kuy­la ya­pı­yor­sak, zaten ba­şa­rı­lı­yız.