-
ELİF UZUN
Tarih: 02-11-2025 15:05:00
Güncelleme: 02-11-2025 15:05:00
KASIM AYI - SANATTA HÜZÜN
“Gri gökyüzünün altında renk en çok, içimizde parlar.”
Kasım… Sonbaharın en düşünceli ayı. Ağaçlar çoktan kabullenişe varmış, şehir hafifçe içine kapanmışken insan da kendini dinlemeye mecbur kalıyor. Hüzün, Kasım’da başka türlü görünür; daha içli, daha ağırbaşlı, daha estetik bir hal alır. Belki de bu yüzden, ressamların fırçasında, şairlerin dizelerinde en naif haliyle karşımıza çıkar.
Bazı duygular, güneşli havalara sığmaz.
Kasım, işte o taşan duyguların mevsimidir.
Ben de Kasımda doğmuş biri olarak bilirim; yağmurlu ve kapalı havalar beni hiç ürkütmez. Aksine, böyle günlerde içimdeki kelimeler daha rahat dökülür, hayallerim genişler. Hüzün, üretkenliğimin suyu gibidir. Sessiz bir nehir gibi derinden akar, ama çok şey taşır bana…
Kasımın gri fonu, sanatın duygu haritasında özel bir yer açmıştır. Düşünün; Edvard Munch’ın “Melankoli” tablosundaki o deniz kıyısı yalnızlığı…
Van Gogh’un sonbahar tarlalarında dolaşan sararmış fırça darbeleri…
Tanpınar’ın “Huzur”da İstanbul’a giydirdiği o iç çekiş…
Hepsi aynı soruyu fısıldar:
“İnsan en çok ne zaman kendine döner?”
Ben de bazen bu sorunun peşine Kuzguncuk sokaklarında düşerim. Yağmur sonrası parlayan taşlarda, Çınaraltı’nda denizin sesinde hüzün hiç yabancı değildir. Boğaz’ın tuzlu rüzgârı yüzüme çarparken, içimdeki eksikler bile anlamlı görünür. Hüzün, bir yük olmaktan çıkar; neredeyse bir arkadaş, bir ilham kaynağına dönüşür.
Kasım akşamlarında Üsküdar’da yürürken, Mihrimah Sultan Camii’nin gölgesi uzar denize doğru. Sis yükselirken hem kaybolur hem görünür siluetler… O an, insan kendini bir tablonun içinde sanır. Belki Munch’un yalnız adamına dönüşür, belki Tanpınar’ın İstanbul gezginine…
Ama mutlaka bir sanat eserinin içinde hisseder kendini.
Kasım; bize durmayı öğretir.
Yavaşlayan zamanın içinde saklanan ayrıntıları görmeyi…
Dökülen yaprakların aslında bir başlangıca işaret ettiğini…
Veda eden her rengin, içimizde başka bir ışık yaktığını…
Sanatın hüznü güzelleştirmesi bundandır.
Hüzün yalnızca bir eksiklik değil;
varlığın kendisiyle kurduğu derin bağdır.
Kasım, bir fotoğraf karesi gibi hafızamda:
Kuzguncuk sahilinde ıslak bir bank,
Mihrimah’ın gölgesinden süzülen loş bir ışık,
ve duvarına yaslanıp çay içen düşünen ınsanlar…
Belki de en büyük güzellik şudur:
Kasım bizi kendimizle tanıştırır.
Düşüncelerimizi şehrin sokaklarına, şehrin ruhunu da içimize taşır.
Ve biz fark etmeden, hüzün sanata, sanat da bize dönüşür.

Edvard Munch Melankoli Tablosu

Vincent Van Gogh Sonbahar Tablosu
YAZARIN DİĞER YAZILARI
- HER BAHAR, HAYATA VERİLMİŞ YENİ BİR SÖZDÜR
- ŞUBAT AYINDA SANAT VE AŞK ÜZERİNE
- İHTİYAÇ KARŞILANMADAN SANAT OLUR MU?
- SANATTA DOĞUM ve YENİDEN DOĞUŞ
- PORTREDE KALAN, SELFİEDE KAYBOLAN: İNSANIN YOKLUĞA KARŞI DİRENİŞİ
- SONBAHAR: SANATIN VE ŞİİRİN AKŞAMÜSTÜ
- BİR ŞEHRİN RUHUNDA SANAT: ÜSKÜDAR
- BİRİKTİRMENİN İNCELİĞİ: KOLLEKSİYONERLİK ÜZERİNE
- “RESİMLERİM BANA HAYAT VERİR, BEN DE RESİMLERİME HAYATIMI VERİRİM"
- ASİ BİR RUH, SESSİZ BİR İLHAM: RAFET EKİZ VE AİLESİNDE SANATIN SESSİZ MİRASI
- ZAMANSIZ SANATÇILAR
- KİM KORKAR ÇAĞDAŞ SANATTAN?
FACEBOOK YORUM
Yorum