seks hikayesi seks hikayesi escort beylikdüzü beylikdüzü escort esenyurt escort avcılar escort esenyurt escort esenyurt escort beylikdüzü escort beylikdüzü escort beylikdüzü escort beylikdüzü escort beylikdüzü travesti beylikdüzü escort şirinevler escort beylikdüzü escort beylikdüzü escort

içerik yükleniyor...Yüklenme süresi bağlantı hızınıza bağlıdır!

ASİ BİR RUH, SESSİZ BİR İLHAM: RAFET EKİZ VE AİLESİNDE SANATIN SESSİZ MİRASI
Sanat bazı aile­ler­de tohum gibi eki­lir, bazı bi­rey­ler­de ise fır­tı­na gibi pat­lar. Ekiz aile­sin­de üç kar­deş sa­nat­la iç içe büyür; fakat iç­le­rin­den biri, her şeyin öte­sin­de bir çizgi çizer. Asi, ele avuca sığ­maz ve kendi şah­sı­na mün­ha­sır bir ruah olan Rafet Ekiz, yal­nız­ca bir res­sam değil, kendi iç dün­ya­sı­nı ce­sur­ca or­ta­ya koyan bir sanat yol­cu­suy­du. İlha­mı­nı an­ne­si Esma Hanım’dan almış olsa da, yü­rü­dü­ğü yol bü­tü­nüy­le ken­di­ne aitti. Bu ya­ra­tı­cı kı­vıl­cım­lar ge­ne­tik bir kodla mı ta­şı­nır? Yoksa için­de bü­yü­dü­ğü­müz çev­re­nin usul usul ör­dü­ğü bir ağ mıdır sanat? Bu so­ru­la­ra yanıt arar­ken, res­sam Rafet Ekiz ve aile­si­nin öy­kü­sü dik­ka­te değer bir örnek su­nu­yor.
Aile­de üç kar­de­şin de aktif ola­rak sa­nat­la il­gi­len­me­si, bu işin yal­nız­ca bi­rey­sel bir eği­lim değil, aynı za­man­da bir aile kül­tü­rü ol­du­ğu­nu dü­şün­dü­rü­yor. Da­ha­sı, aile­nin kal­bin­de bir ilham var: anne. Emek­li­lik­ten sonra kendi iç se­si­ni din­le­ye­rek resme baş­la­yan anne, ço­cuk­la­rı­nın yıl­lar önce çık­tı­ğı ya­ra­tı­cı yol­cu­lu­ğun as­lın­da ilk du­ra­ğı ola­bi­lir. Belki o, yıl­lar­ca kendi için­de bü­yüt­tü­ğü es­te­tik du­yar­lı­lı­ğı ke­li­me­le­re dök­me­di ama ço­cuk­lar duydu. Belki de evin için­de akan o ses­siz sanat nehri, ço­cuk­la­rın ru­hun­daa renk­ler­le yan­kı­lan­dı.
 
 
Rafet Ekiz’in sa­na­tı­na ba­kan­lar, ilk anda do­ğa­ya du­yu­lan bir sa­de­lik ve sü­kû­net his­se­der. Ama bu ses­siz­lik, yü­zey­de­ki bir huzur değil; iç­te­ki çal­kan­tı­la­rın dı­şa­vu­ru­mu­dur. Onun re­sim­le­ri, bir yan­dan din­gin­lik su­nar­ken, öte yan­dan iz­le­yi­ci­yi derin bir iç sor­gu­la­ma­ya iter.
 
Ken­di­si de tam bu iki­le­min in­sa­nıy­dı: Di­sip­lin­li ama özgür, ses­siz ama asi, kural ta­nı­maz ama de­rin­le­me­si­ne bağ­lı­lık ta­şı­yan bir sa­nat­çı.
 
Aile­de­ki diğer kar­deş­ler de fark­lı sanat dal­la­rın­da üre­tim yapar. Fakat Rafet, hem üret­ken­li­ği hem de özgün di­liy­le aile­si­nin ve çağ­daş Türk res­mi­nin dik­kat çeken en önem­li fi­gür­le­rin­den biri olur. Onun en büyük özel­li­ği, sa­na­tın ta­nı­mı­nı ken­di­si için ye­ni­den yap­ma­sı­dır. Kim­se­ye ben­ze­me­yen çiz­gi­siy­le, kim­se­ye ait ol­ma­yan bir yolda yü­rü­müş­tür.
 
Rafet Ekiz, 1950 yı­lın­da­Sam­sun Terme’de doğdu. İstan­bul Ata­türk Eği­tim Ens­ti­tü­sü , Resim Bö­lü­mü­nü ile baş­la­dı­ğı sanat yol­cu­lu­ğun­da çok sa­yı­da ki­şi­sel sergi açtı, eser­le­ri yur­ti­çi ve yurt­dı­şı ko­lek­si­yon­lar­da yer aldı. Do­ğa­yı, yal­nız­lı­ğı ve va­ro­lu­şu tu­val­de dile ge­ti­ren re­sim­le­riy­le ta­nın­dı. Sa­na­tın ona göre bir di­sip­li­ni yoktu; onun için sanat, iç­gü­düy­le akan bir yaşam bi­çi­miy­di.
 
 
Biraz daha bek­le­ye­ce­ğim.
İçimde sana ait olan
bir ener­ji var
Ya­şa­ma ait bir
say­gı­nın üre­ti­le­me­yen
sev­gi­sin­de
biraz daha bek­le­ye­ce­ğim
Di­re­ne­rek
ya yan­lış­la­rı­mı bu­la­ca­ğım
ya da yan­lış­la­rı­mı bu­la­cak­sın
O ener­ji senin var­lı­ğın­dan
sö­kü­lür gelir
ve bende üret­ken­siz yan­lış olur
ya sen yan­lış ya­şa­mak­ta­sın
ya da ben
 
Ve o yaşam bi­çi­mi, dra­ma­tik bir bi­çim­de son buldu.
Bir res­sam ölmüş di­ye­ler / on üç gün sonra du­ya­lar
 
Rafet Ekiz, sa­na­tı­nı tam da kendi gibi — do­lu­diz­gin, içten ve bazen yı­kı­cı bi­çim­de ya­şa­dı.
 
Ha­ya­ta da aynı yo­ğun­luk­la tu­tun­du ve aynı yo­ğun­luk­la veda etti.
Bir sabah o ele avuca sığ­maz ruh sustu; ama ar­dın­da bı­rak­tı­ğı re­sim­ler, hâlâ ko­nu­şu­yor. Hâlâ sus­kun­lu­ğu sor­gu­lu­yor, hâlâ ba­ka­nın içini ya­kı­yor.
‘’Ölüm; ölü­mün bi­lin­me­si değil, ya­şa­ma­nın bi­lin­me­si­dir…’’
 
 
Bugün o üç sa­nat­çı kar­deş­ten yal­nız­ca biri ha­yat­ta: Tur­gut Ekiz.
Ve o da kar­de­şi Rafet’i yal­nız­ca an­mak­la kal­mı­yor; onu ya­şa­tı­yor.
Yıl­lar bo­yun­ca Rafet’in re­sim­le­rin­den olu­şan anma ser­gi­le­ri dü­zen­le­di.
2022 yı­lın­da aç­tı­ğı kap­sam­lı ret­ros­pek­tif ser­giy­le, Rafet’in tüm dö­nem­le­ri­ni sa­nat­se­ver­ler­le bu­luş­tur­du.
 
Ay­rı­ca "Tur­gut Ekiz: “Ra­fet­çe “ adlı bir kitap ya­yım­la­ya­rak, hem kar­de­şi­nin eser­le­ri­ni hem de onun içsel yol­cu­lu­ğu­nu bel­ge­le­di.
Bu ki­tap­lar, yal­nız­ca sa­nat­se­ver­ler için değil; kar­deş­lik, ha­fı­za ve sa­da­kat üze­ri­ne dü­şü­nen her­kes için birer baş­vu­ru kay­na­ğı hâ­li­ne geldi.
Çünkü bazı sa­nat­çı­lar gider, ama yok olmaz.
Bazı kar­deş­ler susar, ama ya­şat­ma­ya devam eder.
 
Ve bazı re­sim­ler, bir ömür­lük ses­siz­li­ği ren­gâ­renk an­la­tır.
Bu yazı 5960 defa okunmuştur.
YAZARIN DİĞER YAZILARI
FACEBOOK YORUM
Yorum